VOETBALLEN

Op het eerste gezicht heeft voetballen niks, maar dan ook niks met fietsen te maken. Toch speelt de voetbalsport in de geschiedenis van onze club een rol. Toen RTC Zomerlust werd opgericht, was de helft van de leden nog actief bij Rimboe. Ook later zijn er verschillende (oud-)voetballers lid geworden.

Dat RTC Zomerlust twee keer een voetbalelftal op de been heeft gebracht, zullen echter weinig leden nog weten. Het lijkt ongelofelijk, maar het is echt gebeurd.

Jan Bals, vader van Richard, was behalve kastelein van ons clublokaal Café Zomerlust ook eigenaar van een winkel en een schildersbedrijf. Piet Maas heeft daar een tijd gewerkt. Uit Tilburg kwam regelmatig een vertegenwoordiger in behang bij hem in de zaak. Die had een goede vriend, Henk Hoogardie, kastelein van een heel bekend café aan de Gasthuisring in Tilburg. Jan was daar al eens op bezoek geweest en had er gezellig gebiljart.

Al pratende kwamen de vertegenwoordiger en Jan Bals een keer op het idee om aan uitwisseling te doen tussen Café Hoogardie en Café Zomerlust.

En zo kon het gebeuren, dat wij op een zonnige zaterdag via Nispen, de Lange Schouw, de Panhoef, Rijsbergen, Galder, Chaam en Gilze naar Tilburg fietsten. Daar werden we gastvrij ontvangen door leden van de cafévoetbalclub van Hoogardie. Wij aten heerlijke uitsmijters en dronken onze dorst weg met veel glazen bier.

In opperbeste stemming trokken we naar een voetbalveld, waar ons elftal met veel fietskilometers en bier in de benen aantrad tegen elf fanatieke en – vooral – fitte Tilburgers. Sommige voormalige sterspelers van onze club waren in een jolige bui geraakt en schopten de bal zo maar hoog in de lucht in plaats van hem af te geven aan een medespeler. Anderen kregen de slappe lach als de tegenstanders voor de zoveelste keer scoorden.

Na de wedstrijd, die eigenlijk weinig met voetballen te maken had, wachtten ons bij Hoogardie grote stapels boterhammen die we als hongerige wolven verslonden. Jan Bals genoot zichtbaar van deze feestelijke uitstap. Hij had ook voor vervoer naar huis gezorgd. Onze fietsen gingen in een vrachtwagen terug en de fietsers in een aantal gecharterde personenwagens.

We praatten nog weken na over het Tilburgse avontuur. De vertegenwoordiger in behang wist Jan Bals al vlug te vertellen, dat de Tilburgers graag een tegenbezoek aan West-Brabant wilden brengen. Ze zouden voor ons niet onderdoen en op de fiets naar Wouwse Plantage komen. Het Rimboeveld mochten we niet gebruiken voor een partijtje voetbal, maar gelukkig konden wij de broeders in Huijbergen terecht.

Het was al weer een zonnige zaterdag, toen wij met een afvaardiging van onze club naar Chaam fietsten. Tot daar zouden we de Hoogardianen tegemoet rijden. Toen we op de afgesproken tijd bij kerk in Chaam aankwamen, waren de Tilburgers in geen velden of wegen te zien. Na een klein half uur wachten besloten we naar Gilze te fietsen. We zouden ze dan wel tegenkomen. In een cafeetje net voor Gilze wachtten we opnieuw op onze gasten. Daar stond een oud vrouwtje achter de toog. Jan Baselier, broer van Kees en Henk, bestelde bij haar een chocomel.

“Die krijde gij nie,” zei ze, “want ge zij toch al vus te dik.”

Zelden hebben we iemand zo verbouwereerd zien kijken als Jan. Hij was niet op zijn mondje gevallen. Iedere werkdag van de week was hij op pad met een leesmap en dan had hij altijd het hoogste woord. Maar daar in Gilze viel hij echt stil. Hij heeft het nog maanden moeten horen.

Met grote vertraging kwamen de fietsers uit Tilburg opdagen. De terugtocht naar Wouwse Plantage verliep tamelijk vlot, zeker als je in aanmerking nam dat de cafévoetballers bijna nooit op de fiets zaten. Hun beste spelers kwamen overigens met de auto.

Dus werd het die middag op het lommerrijke sportveld van de broeders in Huijbergen opnieuw een zware wedstrijd voor onze club. De uitslag weet ik niet meer. Wel herinner ik me nog dat het na afloop in het clublokaal net als in Tilburg echt gezellig was.

Toch heeft dat bezoek uit Tilburg het bestuur van RTC Zomerlust nog lange tijd achtervolgd. De Tilburgers hadden heel royaal toegezegd de koffietafel bij ons voor hun rekening te nemen. Het bleef jammer genoeg bij een toezegging…. Dus jullie mogen één keer raden, wie uiteindelijk voor de kosten opdraaide.

Voetballen is eigenlijk ook niks voor een toerclub, niet waar?

Michel de Koning,